سیماست

اجتماعی سیاسی ؛ مطالب آموزشی صنایع دستی ومصنوعات چوب؛ رنگ و نقاشی

تآتر در ایران و حفظ نیمه جان نمایش!!
ساعت ٧:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/۸   کلمات کلیدی: تآتر ،تآترونمایش ،تآتروسیما ،سالنهای تآتر

تآتر و سالن های تآترونمایش؛ و وظیفه خطیر رادیو تلویزیون....
 درادامه مطلب.....


جامعه: تآتر و حفظ نیمه جان آن در سیما!

            هنر نمایش در تآتر و آنچه که ایرانیان و مردم این خطه از تآتر و نمایش در ذهن داشتند؛ در طول چهل سال گذشته به مرور از اصل خود فاصله گرفت؛ و متاسفانه بطور کامل فراموش کردیم؛ که ما خود فرزندان اولین نقش آفرینان بازی گر در این عرصه پایه و ارزشمند بوده ایم!!   و این تنها کلمه بیگانه تآتر؛ یا به قول قدیمی ها تیارت وارد حیطه نمایش ما شده است.

با نگاهی عمیق به خیل عظیم آثار سنگ برجسته ها در مناطق باستانی کشور اصیل ایران، و نظم و شکوهی که از هر نماد این آثار اهورایی و خدایی هویداست ، انواع صحنه آرایی و طراحی و نوعی هنر جمعی را میتوان باور کرد. یقینأ اساتید در این موارد گفته ها و درد دلهای زیادی دارند
نمایش و نقش آفرینی در سالن های محدود ما که در تهران وجود داشت! تبدیل شدند به جایی برای حرکاتی بیگانه و فانتزی! که هیچ ارتباطی به فرهنگ شرق؛ بخصوص ما ایرانیان ندارند.  حرکات و گفتمان نا موزونی که هیچگاه نتوانست و نخواهد توانست با مخاطب ایرانی هیچگونه ارتباط معقولی برقرار نماید.
 گرچه گروهی مثلا منورالفکر! خود را غرق در فهم و احساس نشان میدهند!! اما خود هم خوب میدانند که چیز زیادی دستگیر شان نشده ! برای این دوستان همان که در سالن تاتر باشند، یا در جمع خانواده و دوستان بگویند تاتر بودیم ارضاء کننده و کافیست. ولی آیا این مقدار استقبال از با ارزش ترین هنر باستانی کشور ما راضی کننده است؟

سرزمین اسلامی ما در قرنهای گذشته مراسم تعزیه و شبیه گردانی را داشتند. اما تعزیه و شبیه گردانی در ایام محرم الحرام و صفر تنها بخش کوچکی از هنرهای نمایشی کشور بزرگ ایران بوده است.  ایرانیان  در جشنها و مناسبتهای مختلفی که در طول سال بود، متناسب با آن موقعیت نمایش های متفاوتی را اجرا میکردند. همین نمایش های روی حوضی، و پرده خوانی ها یادگار آن گذشته های دور ماست.

  ما هیچ نیازی به استفاده و وارد کردن زیر ساختهای هنر نمایش از سرزمین های دیگر یا تازه بدوران رسیده غرب نداشتیم. بعکس این کشور ما یعنی سرزمینی به وسعت ایران که زمانی نه چندان دور از دریای سیاه! تا شرق آسیا که در هر گوشه این گستره بزرگ هنوز هم میتوان به فراوانی فرهنگها و ردپای ایران و اسلام را مشاهده کرد.
در حالی که از هزاره گذشته تا کنون غرب با هر سیاست و جنایتی برای حذف هر نشانه یی از فرهنگ و معارف ما کوشش کرده است.  این وظیفه هنرمندان ما بود که هنر بومی و سنتی این کشور را به سرزمینهای دیگر صادر کند.  از بحث اصلی خود دور نشویم، زیرا که دغدغه بزرگ ما نابودی هنر زیبا و فرهنگ ساز نمایش در کشور است . چرا که تأثیر هنر تآتر و سالن های نمایش و تآتر در ارتقا و پیرایش فرهنگ اجتماعی جامعه بر اهل هنر و سیاست گزاران جامعه پوشید نیست.  ونباید از یاد برد که آنچه را که از سنتهای ملی و میهنی و فرهنگ ایرانی اسلامی ما را محافظت میکند، هنر و از جمله نمایش یا تآتر است.

            و این هنر را باید که ایرانیان معتقد بسازند و ایرانی هم بسازند!!     هرآنچه را که در سالن های سینما شما را مبهوت میکند، و آنهمه برنامه های سرگرم کننده و سریال های گوناگون را کسانی ساخته و مدیریت میکنند، که در آموزشگاه بزرگی بنام تآتر آموخته اند.      ناتمام  


ابوالقاسمی/مسعود                شنبه 7/5/1391